Καλύτερα το αίμα

Τα βιβλία μπορεί να ξεχωρίζουν για διάφορους λόγους, το πιο σημαντικό όμως είναι η ιστορία που έχουν να διηγηθούν. Μια ξεχωριστή ιστορία διηγείται ο Νεοζηλανδός συγγραφέας Μάικλ Μπένετ στο βιβλίο του Καλύτερα το αίμα, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Bell και πήρε το βραβείο Ngaio Marsh καλύτερου πρώτου μυθιστορήματος, όπως και άλλες διακρίσεις. Ένα θρίλερ που εκτυλίσσεται στη Νέα Ζηλανδία και αναδεικνύει τις διακρίσεις μεταξύ ιθαγενών και λευκών αποίκων, διακρίσεις που δημιουργούν ανεπούλωτες πληγές και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κλείσουν, καθώς παλαιότερες πράξεις και πρακτικές εξακολουθούν να έχουν συνέπειες.

Το βιβλίο ξεκινάει με «μια μουντζούρα στη σελίδα της ιστορίας» πολλά χρόνια πριν από την εξέλιξη της κύριας υπόθεσης. Ένα στιγμιότυπο στις 5 Οκτωβρίου 1863, όταν ένας φωτογράφος ετοιμάζεται να απαθανατίσει πέντε στρατιώτες και τον μεθυσμένο επικεφαλής τους. Μια φωτογραφία με ένα μακάβριο φόντο, αφού πίσω τους εικονίζεται ένα έβδομο άτομο «αιωρούμενο αποπάνω τους, λίγα μέτρα από τα κεφάλια τους, δεμένο γερά σ’ ένα από τα χαμηλότερα κλαδιά του μεγάλου δέντρου μ’ ένα μακρύ κομμάτι από το σχοινί των δώδεκα ινών του Βρετανικού Στρατού περασμένο σε σφικτή θηλιά γύρω από το λαιμό του. […] Ο νεκρός άντρας είναι γυμνός, ο αιχμάλωτος γυμνώθηκε και ταπεινώθηκε πριν εκτελεστεί. […] Ο άντρας είναι Μάορι».

Εξήντα χρόνια μετά, η φωτογραφία αυτή αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια σειρά δολοφονιών στο Όκλαντ. Μια ιστορία εκδίκησης ή μια ιστορία σύγκρουσης πολιτισμών; Ίσως άλλη μια ιστορία ανάδειξης του πώς μπορεί να εγκληματήσει το σύστημα· του πώς τα δικαστήρια αφήνουν τους ανθρώπους, ακόμα κι όταν έχουν κερδίσει, ηττημένους. Και αυτό φαίνεται από την αρχή που ο συγγραφέας μάς συστήνει την ιθαγενή ντετέκτιβ Χάνα Γουέστερμαν. Γνωρίζουμε τη Χάνα στη διάρκεια μιας δίκης όπου παρίσταται ως η ντετέκτιβ που έκανε τη σύλληψη. Ο λευκός προνομιούχος κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος για σεξουαλική επίθεση απέναντι σε μια κοπέλα Μάορι, όμως η ποινή ουσιαστικά τον αθωώνει. Όλο και κάτι μάς θυμίζει και σήμερα στη χώρα μας αυτό, διαχρονικό και παγκόσμιο το θέμα που αναδεικνύει ο συγγραφέας. Φανερώνει από την αρχή τις παθογένειες ενός δικαστικού συστήματος που μεροληπτεί απροκάλυπτα.

Αντιμέτωπη με τον ουσιαστικά αθωωμένο φοιτητή κατηγορούμενο θα βρεθεί και η Χάνα, κινδυνεύοντας να χάσει ακόμα και τη θέση της. Ο συγγραφέας χτίζει τον χαρακτήρα της Χάνα, χωρισμένης μητέρας, και επανέρχεται σε ένα περιστατικό που σημάδεψε τη ζωή της. Μια μέρα που οι συμπτώσεις και οι αποφάσεις της κυβέρνησης την έφεραν αντιμέτωπη με τους δικούς της ανθρώπους, όταν αυτοί που αποφάσιζαν σκέφτηκαν ότι το καλύτερο θα ήταν Μάορι αστυνομικοί να διαλύσουν διαμαρτυρία των Μάορι που διεκδικούσαν τη γη τους. «Η Χάνα θυμάται να κοιτάζει τους άλλους νέους αστυνομικούς γύρω της, καθώς τους μοίραζαν εξοπλισμό για τις ταραχές. Μακριά κλομπ, ασπίδες. Τόσα πολλά πρόσωπα σαν το δικό της, νεαρά και μελαμψά». Λάθος αποφάσεις, λάθος στιγμές και η ιστορία παίρνει τον δρόμο της μπλέκοντας φαινομενικά άσχετα περιστατικά, οδηγώντας σε μοιραίες αποφάσεις που θα οδηγήσουν σε μια σειρά δολοφονιών με τη Χάνα στο επίκεντρο.